Samenwerkingsorganisatie voor noodhulp

Voortbouwend op ruim 100 jaar ervaring werken professionele dienstverleners, overheden en donateur organisaties, zoals fondsen en kerken in steeds meer gemeenten/regio’s weer samen om het hoofd te bieden aan -financiële- crisissituaties bij individuele huishoudens. Vooral als er geen wettelijke regeling (tijdig) kan worden benut. Dienstverleners kunnen dan aankloppen bij een noodhulpbureau om cliënten verder te helpen.   

Zorg voor bereik van mensen in nood
Het is een unieke bundeling vanuit lokale overheden (veelal armoedebeleid) en vrijwillige inzet van particulieren. Opdat niemand aan zijn of haar lot wordt overgelaten en hulp niet van toeval afhangt.
Het initiatief voor deze samenwerking kwam van overheid en Koninklijk Huis in 1914 en daarna nogmaals in 1931 en 1936. Sinds 1995 grijpen steeds meer gemeenten en regio’s hierop terug. 

Wie komen er in nood?
Jaarlijks komen ruim 100.000 huishoudens (ruim 1 procent) een keer goed in de problemen, zonder dat een wettelijke regeling (tijdig) benut kan worden. Toetsen aan regels kost bovendien tijd. Dan moet er toch iets gebeuren, al was het maar om erger en meer kostbare problemen te voorkomen. Je haalt iemand die niet kan zwemmen direct uit het water. Een noodhulpbureau kan op verzoek van hulpverleners snel hulp bieden. Mensen die risico lopen zijn alleenstaande ouders met kinderen, jongeren tot om en nabij de 23, geestelijk- en lichamelijk gehandicapten. Maar ook anderen met een laag inkomen en geconfronteerd met calamiteiten als ziekte, echtscheiding, werkloosheid.

Publiekprivaat model
Samenwerken als overheid met 'civil society’ bij crisis door verarming, was sinds de Algemene Bijstandswet van 1963 niet meer vanzelfsprekend. Anno nu wordt vaker onderkend dat de overheid niet alles kan afdekken. In noodhulpbureaus doen overheid en particulier initiatief (caritas of filantropie) het samen.

Bekijk het  publiekprivate samenwerkingsmodel.